İlk Savaş (First War) ile İkinci Savaş (Second War) Azeroth’u kana bulamış, yenilen orklar sonunda toplama kamplarına (internment camps) kapatılmıştı. Ork şamanı Ner’zhul ise “Hilekâr” Kil’jaeden’ın (Kil’jaeden the Deceiver) elinde Kuzeyyarı’nın (Northrend) buzlarına hapsolmuş ve Liç Kral’a dönüşmüştü. Kel’Thuzad onun adına Lordaeron’a ölümcül bir salgın yaymaya hazırlanırken, kendi içinde bölünen İttifak (Alliance) yaklaşan tehlikenin farkında değildi.

Lordaeron ve Quel’Thalas’ın Düşüşü

Aylar süren hazırlığın ardından Kel’Thuzad ve Lanetliler Tarikatı (Cult of the Damned) ilk darbeyi vurdu. Lordaeron’a, ölüleri diriltip kendi saflarına katan bir veba (plague) saldılar. Uther Lightbringer ve paladin yoldaşları, salgının görüldüğü bölgeleri dolaşarak bir çare aradı. Çabaları sonuçsuz kaldı. Veba durmadan yayılıyor ve zaten zayıflamış İttifak’ı paramparça etmekle tehdit ediyordu.

Diriölü (undead) saflar Lordaeron’u sararken Kral II. Terenas Menethil’in tek oğlu Prens Arthas, Musibet’e (Scourge) karşı savaşın başına geçti. Kel’Thuzad’ı öldürmeyi de başardı. Fakat toprağı savunurken düşen her asker, kısa süre sonra düşmanın saflarına katılıyordu. Durdurulamaz görünen bu ordu karşısında çaresiz kalan Arthas, giderek daha acımasız yollara başvurdu. Sonunda yoldaşları bile onu uyardı: Prens, insanlığını yitirmenin eşiğindeydi.

Arthas’ı kendi korkusu ve inadı yıktı. Salgının kaynağını Kuzeyyarı’na kadar izledi ve bu tehdide kesin olarak son vermeye yemin etti. Ama orada Liç Kral’ın muazzam gücüne yenik düştü. Halkını kurtaracağına inanarak lanetli rünkılıç Frostmourne’u eline aldı. Kılıç ona akıl almaz bir güç verdi, ama karşılığında ruhunu çaldı.

Prens artık Liç Kral’ın ölüm şövalyelerinin (death knights) en güçlüsüydü. Aklı paramparça, ruhu yitik bir hâlde Musibet’i kendi krallığının üzerine sürdü. Babası Kral Terenas’ı kendi eliyle öldürdü. Lordaeron, Liç Kral’ın demir pençesi altında ezildi.

Arthas, düşman saydığı herkesi yenmişti. Ama Kel’Thuzad’ın hayaleti peşini bırakmıyordu. Hayalet, Liç Kral’ın planındaki bir sonraki adım için yeniden dirilmesi gerektiğini söyledi. Bunun tek yolu vardı. Kalıntıları, asil elflerin (high elves) “Asil Yuva” anlamına gelen kadim krallığı Quel’Thalas’ta saklı Güneş Pınarı’na (Sunwell) götürülmeliydi.

Musibet, Quel’Thalas’ı istila etti ve elflerin çatırdayan savunmasını kuşattı. Silvermoon’un Korucu-Generali (Ranger-General) Sylvanas Windrunner yiğitçe direndi. Yine de Arthas elf ordusunu yok etti ve Güneş Pınarı’na kadar yolunu açtı. Üstünlüğünü göstermek için Sylvanas’ın cansız bedenini bir banşiye dönüştürdü. Korucu-General, krallığının fatihine hizmet etmeye mahkûm, bitmeyen bir ölümsüzlüğe lanetlenmişti.

Arthas, Kel’Thuzad’ın kalıntılarını Güneş Pınarı’nın kutsal sularına daldırdı. Bu, Pınar’ın ebedî gücünü kirletti, ama Kel’Thuzad kudretli bir liç olarak yeniden doğdu. Eskisinden çok daha güçlü olan büyücü, efendisinin planının sonraki aşamasını açıkladı. Ölüler ordusu güneye döndüğünde Quel’Thalas’ta tek bir canlı elf kalmamıştı. Dokuz bin yılı aşkın süredir ayakta duran görkemli yurt yok olmuştu.

Archimonde’un Dönüşü

Musibet’in sıradaki hedefi Dalaran’dı. Kel’Thuzad orada Medivh’in Kitabı’nı ele geçirecek ve onunla “Yozlaştırıcı” Archimonde’u (Archimonde the Defiler) dünyaya geri çağıracaktı. Yakan Lejyon’un (Burning Legion) son istilasını Archimonde bizzat başlatacaktı. Kirin Tor büyücüleri bile Arthas’ın güçlerinin kitabı çalmasına engel olamadı.

Kel’Thuzad büyüsü için gereken her şeye kavuştu. On bin yıl sonra kudretli iblis Archimonde ve ordusu Azeroth’a yeniden ayak bastı. Ama Dalaran onların son durağı değildi. Kil’jaeden’ın emriyle Archimonde ve iblisleri, Musibet’in peşinden Kalimdor’a geçti. Hedefleri Dünya Ağacı (World Tree), yani gece elflerinin dilinde “Göklerin Tacı” anlamına gelen Nordrassil’di.

Bu kargaşanın ortasında gizemli bir kâhin belirdi ve ölümlü ırklara yol göstermeye başladı. Bu yabancı, Medivh’ten başkası değildi. Son Muhafız (Last Guardian), geçmiş günahlarının kefaretini ödemek için ölümün ötesinden mucizevi biçimde dönmüştü. Orda’ya ve İttifak’a karşı karşıya oldukları tehlikeyi anlattı, onları birleşmeye çağırdı. Ancak kuşaklardır süren nefret yüzünden ne orklar ne de insanlar onu dinledi.

Medivh her iki ırkla ayrı ayrı uğraşmak zorunda kaldı. Kehanetler ve hilelerle onları denizin öte yanındaki efsanevi Kalimdor’a yönlendirdi. Orklar ve insanlar orada uzun zamandır gizli kalmış bir uygarlıkla karşılaştı: “yıldızların çocukları” anlamına gelen Kaldorei, yani gece elfleri (night elves).

Thrall’ın önderliğindeki orklar, Kalimdor’un Çorak Toprakları’nı (Barrens) aşarken bir dizi aksilik yaşadı. Cairne Bloodhoof ve güçlü tauren savaşçılarıyla dost oldular. Ama orkların çoğu, yıllardır içlerini kemiren iblis kaynaklı kan hırsına yeniden teslim olmaya başladı. Thrall’ın en büyük komutanı Grom Hellscream bile en ilkel dürtülerine kapılıp Orda’ya ihanet etti.

Hellscream ve Savaşnarası klanının (Warsong clan) savaşçıları, Külvadi’nin (Ashenvale) ormanlarında kadim gece elfi Gözcüler’le (Sentinels) çatıştı. Orkların eski savaşçı hâllerine döndüğünden emin olan yarı-tanrı (demigod) Cenarius, onları geri püskürtmek için ortaya çıktı. Doğaüstü bir nefret ve öfkeyle dolan orklar ise Cenarius’u öldürdü ve kadim ormanları yozlaştırdı.

Hellscream onurunu sonunda geri kazandı. Orkları nefret ve öfke dolu kanıyla ilk kez lanetleyen iblis efendisi Mannoroth’u Thrall’la birlikte yendi. Mannoroth’un ölümüyle orkların kan laneti nihayet sona erdi.

Hyjal Dağı Savaşı

Medivh orkları ve insanları ikna etmeye uğraşırken gece elfleri Lejyon’la kendi gizli yöntemleriyle savaşıyordu. Gözcüler’in ölümsüz Yüce Ay Rahibesi (High Priestess) Tyrande Whisperwind, iblislerin ve diriölülerin Külvadi’yi ele geçirmemesi için çaresizce direndi. Yardıma ihtiyacı olduğunu anlayınca druidleri bin yıllık uykularından uyandırmak için yola çıktı.

Tyrande, kadim aşkı Malfurion Stormrage’i çağırdı. Onun gelişiyle savunma yeniden güç kazandı ve Lejyon geri püskürtüldü. Malfurion’un yardımıyla doğanın kendisi ayağa kalktı ve iblisleri de diriölü müttefiklerini de ezdi.

Uyuyan diğer druidleri ararken Malfurion, kardeşi Illidan’ı zincirlediği kadim höyük zindanına rastladı. Illidan’ın Lejyon’a karşı onlara yardım edeceğine inanan Tyrande, onu serbest bıraktı. Illidan bir süre yanlarında savaştı. Ama çok geçmeden kendi hesaplarının peşine düşüp ortadan kayboldu.

Lejyon’un gözü hâlâ Ebediyet Pınarı’ndaydı (Well of Eternity). Pınar uzun zamandır Dünya Ağacı’nın güç kaynağıydı ve gece elfi krallığının kalbi sayılıyordu. İblislerin ağaca yönelik saldırısı başarılı olursa dünya kelimenin tam anlamıyla parçalanacaktı. Gece elfleri dişlerini sıkıp savaşa hazırlandı.

Medivh’in rehberliğinde Thrall ve Kalimdor’daki insan kuvvetlerinin lideri Jaina Proudmoore, husumeti bir kenara bırakmaları gerektiğini anladı. Malfurion ve Tyrande’nin önderliğindeki gece elfleri de Dünya Ağacı’nı ancak birlikte savunabileceklerini kabul etti. Aynı amaçta birleşen Azeroth ırkları, ağacın enerjilerini son sınırına kadar güçlendirdi.

Dünyanın gücüyle dolan Malfurion, Nordrassil’in ilkel öfkesini serbest bıraktı. Bu güç Archimonde’u tümüyle yok etti ve Lejyon’u Ebediyet Pınarı’na bağlayan çapayı kopardı. Son çarpışma Kalimdor’u temellerine kadar sarstı. Pınar’dan güç alamayan Yakan Lejyon, ölümlü orduların birleşik gücü karşısında dağılıp gitti.

Illidan’ın Pazarlığı

On bin yıllık esaretten kurtulan Illidan, başta yoldaşlarını memnun etmeye çalışmıştı. Ama kısa süre sonra gerçek yüzünü gösterdi ve Gul’dan’ın Kafatası adlı güçlü bir eserin enerjisini emdi. Bedeni iblisimsi bir görünüm aldı, gücü katlanarak arttı. Gul’dan’ın eski anılarından bazıları da ona geçti. Bunların en önemlisi, Kara Titan (Dark Titan) Sargeras’ın kalıntılarını sakladığı söylenen ada zindanı Sargeras’ın Kabri’ydi.

Gücüyle kabına sığmayan Illidan, dünyada kendine bir yer aramaya koyuldu. Ancak Kil’jaeden karşısına çıktı ve ona geri çeviremeyeceği bir pazarlık önerdi. Archimonde’un Hyjal Dağı’ndaki yenilgisi Kil’jaeden’ı öfkelendirmişti, ama intikamdan daha büyük bir derdi vardı. Kendi yarattığı Liç Kral, artık denetlenemeyecek kadar güçleniyordu.

Kil’jaeden, Illidan’dan Ner’zhul’u yok etmesini ve Musibet’e kesin olarak son vermesini istedi. Karşılığında Illidan ölçüsüz bir güç kazanacak, Lejyon’un efendileri arasında da gerçek bir yer edinecekti. Illidan kabul etti. Hedefi, Liç Kral’ın ruhunun içinde yaşadığı buzdan kristal tabut, yani Donmuş Taht’tı (Frozen Throne).

Tahtı yıkmak için kudretli bir esere ihtiyacı vardı. Gul’dan’dan kalan bilgiyle Sargeras’ın Kabri’ni bulmaya ve Kara Titan’ın kalıntılarına el koymaya karar verdi. Asil doğanlardan (Highborne) kalma eski borçları hatırlatarak yılansı nagaları denizin altındaki karanlık inlerinden çağırdı. Kurnaz cadı Leydi Vashj’ın önderliğindeki nagalar, onu Kabir’in yer aldığı söylenen Kırık Adalar’a (Broken Isles) taşıdı.

Bu sırada Illidan’ın gardiyanı Maiev Shadowsong onun peşine düştü. On bin yıl boyunca onun zindancılığını yapan Maiev, tutsağını yeniden yakalamak için sabırsızlanıyordu. Ama Illidan, Maiev’i ve Gardiyanlar’ı (Watchers) atlattı ve Sargeras’ın Gözü’nü ele geçirdi.

Göz’ün gücüyle Illidan, bir zamanlar büyücüler şehri olan Dalaran’a gitti. Şehrin ley hatlarından beslenerek uzak Kuzeyyarı’ndaki Liç Kral’ın kalesi Buztacı’na (Icecrown) yıkıcı bir büyü yöneltti. Büyü Liç Kral’ın savunmasını parçaladı ve dünyanın çatısını yardı. Son anda Malfurion ile Yüce Ay Rahibesi Tyrande, Maiev’in yardımına yetişerek büyüyü durdurdu.

Donmuş Taht’ı yok edemeyen Illidan, Kil’jaeden’ın gazabından kaçmak için Ötediyar’a (Outland) sığındı. Bu çorak boyut, orkların eski yurdu Draenor’dan geriye kalan son parçalardı. Malfurion ve Tyrande, halklarını korumak için Külvadi’ye döndü. Maiev ise pes etmedi ve Illidan’ı adalete teslim etmek için onu Ötediyar’a kadar izledi.

Kan Elfleri ve Yeni Liç Kral

Musibet, Lordaeron’u ve Quel’Thalas’ı zehirli Veba Toprakları’na (Plaguelands) çevirmişti. İttifak’tan geriye yalnızca birkaç direniş cebi kalmıştı. Bunlardan biri çoğunlukla asil elflerden oluşuyordu. Başlarında Sunstrider hanedanının son temsilcisi, usta bir büyücü olan Prens Kael’thas vardı. Kael, çöküşteki İttifak’a giderek daha az güveniyordu.

Yurtlarının yasını tutan asil elfler, düşen halklarının anısına kendilerine kan elfleri (blood elves) adını verdi. Ama Musibet’i uzak tutmaya çalışırken ağır bir bedel ödüyorlardı. Onları güçlendiren Güneş Pınarı’ndan koparılmışlardı ve büyüye olan bağımlılıkları onları içten içe tüketiyordu.

Çare arayan Kael, kimsenin beklemediği bir adım attı. Halkının asil doğan kökenlerine sarıldı ve yeni bir güç kaynağı bulma umuduyla Illidan’a ve nagalarına katıldı. Geriye kalan İttifak komutanları kan elflerini hain ilan edip saflarından temelli kovdu.

Gidecek başka yeri kalmayan Kael ve halkı, Leydi Vashj’ın peşinden Ötediyar’a geçti. Illidan’ı yeniden yakalamış olan Maiev’i birlikte yendiler ve onu kurtardılar. Ötediyar’da üslenen Illidan, Liç Kral’a ve Buztacı kalesine ikinci bir darbe vurmak için güçlerini topladı.

Liç Kral olan Ner’zhul, vaktinin daraldığını biliyordu. Kil’jaeden’ın onu yok etmek için adamlarını göndereceğinden şüpheleniyordu. Illidan’ın büyüsü Donmuş Taht’ı çatlatmıştı ve Liç Kral her geçen gün güç kaybediyordu. Kendini kurtarmak için en büyük ölümlü hizmetkârını, ölüm şövalyesi Prens Arthas’ı yanına çağırdı.

Liç Kral’ın zayıflığı Arthas’ın gücünü de tüketmişti. Üstelik Lordaeron’da bir iç savaşın ortasındaydı. Diriölü kuvvetlerin yarısı, banşi Sylvanas Windrunner’ın önderliğinde ayaklanmış ve ölüler imparatorluğunun yönetimine el koymaya kalkmıştı. Savaş Veba Toprakları’na yayılırken çağrıyı alan Arthas, Musibet’i sağ kolu Kel’Thuzad’a bırakmak zorunda kaldı.

Sonunda Sylvanas ve Terkedilmişler (Forsaken) adıyla bilinen asi diriölüleri, Lordaeron’un harap başkentini kendilerine yurt edindi. Yıkık şehrin altında kendi kalelerini kurdular. Musibet’i yenip Kel’Thuzad’ı ve uşaklarını bu topraklardan süreceklerine ant içtiler.

Zayıf düşmüş ama efendisini kurtarmaya kararlı Arthas, Kuzeyyarı’na vardığında Illidan’ın nagalarını ve kan elflerini onu beklerken buldu. Nerubian müttefikleriyle birlikte Buztacı’nın buzullarına ulaşmak ve Donmuş Taht’ı savunmak için Illidan’ın güçleriyle yarıştı.

Zayıflığına rağmen Arthas, Illidan’ı alt etti ve Donmuş Taht’a ilk o ulaştı. Frostmourne’la Liç Kral’ın buzdan hapishanesini paramparça etti. Böylece Ner’zhul’un büyülü miğferi ve göğüs zırhı serbest kaldı. Arthas, akıl almaz güçteki miğferi başına geçirdi ve yeni Liç Kral oldu.

Ner’zhul’un ve Arthas’ın ruhları, tıpkı Ner’zhul’un baştan beri planladığı gibi, tek ve kudretli bir varlıkta birleşti. Illidan ve askerleri utanç içinde Ötediyar’a çekilmek zorunda kaldı. Arthas ise dünyanın gördüğü en güçlü varlıklardan birine dönüşmüştü.

Ölümsüz Liç Kral artık Kuzeyyarı’nda hüküm sürüyordu. Söylentilere göre Buztacı kalesini yeniden inşa ediyordu. Sadık sağ kolu Kel’Thuzad, Veba Toprakları’ndaki Musibet’e komuta ediyordu. Sylvanas ve Terkedilmişler ise savaşın harap ettiği krallığın küçük bir köşesini, Tirisfal Açıklıkları’nı ellerinde tutabiliyordu.

Eski Düşmanlıklar

Zafer ölümlülerindi, ama savaşın paramparça ettiği bir dünyada uyanmışlardı. Musibet ve Yakan Lejyon, Lordaeron’un uygarlıklarını neredeyse tümüyle yok etmiş, Kalimdor’da da işi bitirmeye ramak kalmıştı. İyileştirilecek ormanlar, gömülecek kinler ve yeniden kurulacak yurtlar vardı. Her ırk derinden yaralanmıştı. Yine de yeni bir başlangıç için bir araya geldiler. İlk adım, İttifak ile Orda arasındaki tedirgin ateşkesti.

Thrall, orkları Kalimdor’a götürdü ve tauren kardeşlerinin yardımıyla onlara yeni bir yurt kurdu. Bu toprağa öldürülen babası Durotan’ın anısına Durotar adını verdi. İblis laneti kalkınca Orda da değişti. Fetih peşindeki o durdurulamaz savaş makinesi, hayatta kalmaya ve refaha adanmış gevşek bir birliğe dönüştü. Soylu taurenler ve Karamızrak kabilesinin (Darkspear tribe) kurnaz trolleriyle Thrall, yeni bir barış çağı umuyordu.

Jaina Proudmoore’un komutasındaki İttifak kuvvetleri ise Kalimdor’un güneyine yerleşti. Tozbalçık Bataklığı’nın (Dustwallow Marsh) doğu kıyısı açığında sağlam bir liman şehri kurdular: Theramore. İnsanlar ve cüce müttefikleri, kendilerine hep düşman kalacak bir diyarda ayakta kalmaya çalıştı. Durotar ile Theramore’un savunucuları ateşkese sadık kaldı. Ama bu kırılgan huzurun uzun sürmesi mümkün değildi.

Barışı, Kalimdor kıyılarına yanaşan devasa bir İttifak donanması bozdu. Filonun başında Jaina’nın babası Yüce Amiral (Grand Admiral) Daelin Proudmoore vardı. Donanma, Arthas krallığı yıkmadan önce Lordaeron’dan yola çıkmıştı. Aylar süren zorlu bir yolculuğun ardından amiral, bulabildiği bütün İttifak kurtulanlarını arıyordu.

Proudmoore’un armadası bölgenin dengesi için ciddi bir tehditti. İkinci Savaş’ın ünlü kahramanlarından biri olan amiral, Orda’nın yeminli düşmanıydı. Orklar bu topraklarda tutunamadan Durotar’ı yerle bir etmeye kararlıydı.

Yüce Amiral, kızını korkunç bir seçimle baş başa bıraktı. Jaina ya babasının yanında orklarla savaşıp yeni müttefiklerine ihanet edecek ya da İttifak ile Orda’nın güçlükle kurduğu barışı korumak için kendi babasına karşı duracaktı. Uzun bir iç hesaplaşmanın ardından ikincisini seçti. Gözü dönmüş babasını yenmesi için Thrall’a yardım etti.

Amiral Proudmoore, kızı onunla barışamadan savaşta öldü. Jaina, orkların artık kana susamış canavarlar olmadığını ona hiçbir zaman kanıtlayamadı. Orklar, sadakatinin karşılığı olarak Jaina’nın kuvvetlerinin Theramore’a güvenle dönmesine izin verdi.

Yeni bir çağın şafağı sökmek üzereydi.

Bu yazı, Blizzard’ın 2004’te yayımladığı History of Warcraft metninden yola çıkılarak yazılmıştır.

Bu bölüm ve WoW: Forever

Bu bölümün doruk noktası Hyjal Dağı Savaşı’ydı ve WoW: Forever, savaşın geçtiği dağı oynanabilir bir bölge olarak açıyor. Forever’ın Hyjal’ı, Archimonde’un yenilgisinden sonra geride kalan toprakları ve kendini toparlamaya çalışan bir diyarı konu alıyor. Bölgede Orda ve İttifak’tan karışık bir kamp da tedirgin bir barışa zorlanmış durumda. 9 Aralık’ta burada iki raid açılacak: 10 oyunculu The Barrow Deeps ve 20 oyunculu Hyjal Summit.