Draenor’da Kil’jaeden, önce yaşlı şaman Ner’zhul’u, ardından onun hırslı çırağı Gul’dan’ı ağına düşürmüştü. Gul’dan’ın kurduğu Gölge Konseyi (Shadow Council) klanları gizlice yönetiyor, fel büyüsüyle yozlaşan orklar Orda adı altında tek bir savaş makinesine dönüşüyordu. Bu ordunun ilk kurbanı bir zamanların dostu draeneilar olmuştu ve Yakan Lejyon (Burning Legion) şimdi gözünü yeni bir dünyaya, Azeroth’a dikmişti.
Kara Geçit’in Açılışı
Warcraft: Orcs and Humans dönemi
Kil’jaeden Orda’yı istilaya hazırlarken, Azeroth’ta büyücü Medivh ruhuna çöreklenen Sargeras’la boğuşmayı sürdürüyordu. Stormwind’in soylu hükümdarı Kral Llane, eski dostunun içine sinen karanlığı sezmeye başlamıştı. Kaygılarını Arathi soyunun son temsilcisi Anduin Lothar’la paylaştı ve onu ordusunun başına getirdi. Yine de iki adam da Medivh’in yavaş yavaş deliliğe kaymasının neler doğuracağını hayal edemezdi.
Sargeras, Gul’dan’ı tümüyle kazanmak için ona son bir vaatte bulundu. Medivh’in ağzından konuşarak fel büyücüsüne (warlock) bir sır verdi. Yaklaşık bin yıl önce Tirisfal Muhafızı (Guardian of Tirisfal) Aegwynn, Sargeras’ın sakat bedenini deniz altındaki bir kabre kapatmıştı. Gul’dan o kabri bulursa yaşayan bir tanrıya dönüşebilirdi. Gul’dan teklifi kabul etti; Azeroth’un halkları yenilir yenilmez kabri arayacaktı. Orda’nın işine yarayacağından emin olan Sargeras, istilanın başlamasını buyurdu.
Medivh ile Gölge Konseyi’nin fel büyücüleri güçlerini birleştirip iki dünya arasında bir kapı yırttı. Kara Geçit (Dark Portal) adı verilen bu boyut kapısı Azeroth’u Draenor’a bağlıyordu ve koca orduların geçebileceği kadar genişti. Gul’dan önce birkaç ork izci yolladı. Dönen izciler, bu yeni dünyanın fethedilmeyi beklediğini bildirdi.
Durotan ise Gul’dan’ın yozlaşmasının halkını mahvedeceğine hâlâ inanıyordu. Fel büyücülerine bir kez daha açıkça karşı çıktı. Ona göre büyücüler ork ruhunun saflığını kirletiyordu ve bu pervasız istila orkların sonunu getirecekti. Böylesine sevilen bir kahramanı öldürmeyi göze alamayan Gul’dan, Durotan’ı ve Ayazkurdu klanını (Frostwolf clan) yeni dünyanın en uzak köşelerine sürdü.
Sürgün edilen Ayazkurdu orkları geçitten ilk geçenler oldu, ardından yalnızca birkaç klan geldi. Bu orklar, Stormwind krallığının çok doğusundaki karanlık bir bataklık olan Kara Sazlık’ta (Black Morass) üs kurdu. Çevreyi keşfe çıktıklarında Stormwind’in insan muhafızlarıyla hemen çatıştılar. Kısa süren bu çarpışmalar iki ırkın da güçlü ve zayıf yanlarını ortaya koydu. Llane ve Lothar ise düşmanın gerçek sayısını hiçbir zaman öğrenemedi.
Stormwind’in Düşüşü
Birkaç yıl içinde Orda’nın büyük kısmı Azeroth’a geçmişti. Gul’dan, insanlığa asıl darbeyi indirme vaktinin geldiğine karar verdi. Orda bütün gücüyle hazırlıksız Stormwind krallığının üzerine yürüdü. Savaş krallığın dört bir yanına yayılırken iki ordu da kendi içindeki çekişmelerle sarsılmaya başladı.
Kral Llane, bu hayvansı yaratıkların Azeroth’u fethedemeyeceğine inanıyordu ve küçümser bir tavırla başkenti Stormwind’de bekledi. Lothar ise savaşı doğrudan düşmanın kalbine taşımak gerektiğini düşünüyordu. Kralına bağlılığı ile kendi inancı arasında bir seçim yapmak zorunda kaldı ve içgüdüsünü dinledi.
Lothar, Medivh’in genç çırağı Khadgar’la birlikte büyücünün kule-kalesi Karazhan’a baskın yaptı. İkili, çatışmanın asıl kaynağının ele geçirilmiş Muhafız olduğunu doğruladı ve onu alt etti. Medivh’in bedenini öldürürken farkında olmadan Sargeras’ın ruhunu da boşluğa sürmüşlerdi. Böylece Medivh’in saf ve erdemli ruhu da yaşamayı sürdürdü. Bu ruh, uzun yıllar boyunca astral düzlemde dolaşacaktı.
Medivh’in yenilgisi Orda’yı durdurmadı. Zafer yaklaştıkça en büyük ork şeflerinden Orgrim Doomhammer, Draenor’dan beri klanları saran çürümeyi görmeye başladı. Sürgünden dönen eski dostu Durotan da onu Gul’dan’ın ihanetine karşı yeniden uyardı. Gul’dan’ın karşılığı çabuk geldi: Suikastçıları Durotan’ı ve ailesini öldürdü, geriye yalnızca bebek oğlu kaldı.
Doomhammer’ın bilmediği bir şey vardı. Durotan’ın bebeğini insan subay Aedelas Blackmoore bulmuş ve köle olarak yanına almıştı. O küçük ork, bir gün halkının gördüğü en büyük lider olacaktı.
Durotan’ın ölümüyle öfkelenen Orgrim, Orda’yı iblislerin yozlaşmasından kurtarmaya karar verdi. Gul’dan’ın kuklası Blackhand’i öldürdü ve Orda’nın savaşşefi (warchief) oldu. Onun kararlı önderliğinde Orda sonunda Stormwind’i kuşattı. Orda’nın gücünü fena hâlde küçümseyen Llane, krallığının yeşil tenli istilacılara düşüşünü çaresizce izledi. Kralı, Gölge Konseyi’nin en usta katillerinden yarı-ork Garona öldürdü.
Karazhan’dan dönen Lothar ve savaşçıları daha fazla kan dökülmesini önlemeyi umuyordu. Ama çok geç kalmışlardı; bir zamanların görkemli krallığı dumanı tüten bir harabeye dönmüştü. Orda kırsalı yağmalamayı sürdürdü ve çevredeki toprakları sahiplendi. Saklanmak zorunda kalan Lothar ve yoldaşları, ne pahasına olursa olsun yurtlarını geri alacaklarına ant içti.
Lordaeron İttifakı
Warcraft II: Tides of Darkness dönemi
Lord Lothar, Stormwind’deki yenilginin ardından Azeroth ordularından geriye kalanları topladı. Halkını denizin öte yakasındaki kuzey krallığı Lordaeron’a taşıyan büyük bir göçe önderlik etti. Orda durdurulmazsa bütün insanlığı ezeceğine inanan yedi insan ulusunun liderleri bir araya geldi. Birleşmeye karar verdiler ve sonradan Lordaeron İttifakı olarak anılacak birliği kurdular.
Arathor’un dağınık ulusları neredeyse üç bin yıldır ilk kez aynı sancak altında toplanıyordu. İttifak (Alliance) ordularının Yüce Komutanı (Supreme Commander) Lothar oldu. Yanında Uther Lightbringer, Amiral Daelin Proudmoore ve Turalyon gibi komutanlar vardı.
Lothar ve komutanları, Lordaeron’un insan olmayan halklarını da yaklaşan tehlikeye inandırdı. Ironforge’un ağırbaşlı cüceleri (dwarves) İttifak’a katıldı. Quel’Thalas’ın asil elfleri (high elves) ise yalnızca küçük bir birlik gönderdi. O dönem Anasterian Sunstrider’ın yönettiği elfler bu savaşla pek ilgilenmiyordu. Yine de Lothar’a yardım etmek zorundaydılar, zira o, geçmiş çağlarda elflerin yanında durmuş Arathi soyunun son temsilcisiydi.
Savaşşefi Doomhammer’ın Orda’sı da boş durmuyordu. Draenor’dan ogreler getirdi, dışlanmış Amani orman trollerini (forest trolls) de saflarına kattı. Ardından cücelerin krallığı Khaz Modan’ı ve Lordaeron’un güney topraklarını çiğnemek için büyük bir sefere çıktı. Önüne çıkan her direnişi kolayca dağıttı.
İkinci Savaş’ın (Second War) destansı çarpışmaları denizlere ve göklere de taşındı. Orda bir şekilde İblis Ruhu (Demon Soul) adlı güçlü bir eseri ele geçirmişti. Bu eserle kadim Ejderha Kraliçesi (Dragonqueen) Alexstrasza’yı esir aldı. Yumurtalarını yok etmekle tehdit ederek onu yetişkin yavrularını savaşa göndermeye zorladı. Soylu kırmızı ejderhalar Orda için savaştı ve bunu bütün güçleriyle yaptı.
Savaş Khaz Modan’dan Lordaeron’a, oradan Stormwind’in eski topraklarına kadar yayıldı. Kuzey seferinde Orda, Quel’Thalas’ın sınır ormanlarını ateşe verdi. Bu saldırı elfleri İttifak’a bütünüyle bağladı. Lordaeron’un büyük şehirleri ve kasabaları savaşta yerle bir oldu. Yine de Lothar ve müttefikleri, takviye almadan ve ezici bir güce karşı düşmanı durdurmayı başardı.
Gul’dan’ın İhaneti
İkinci Savaş’ın son günlerinde Orda’nın zaferi neredeyse kesin görünüyordu. Tam o sırada Azeroth’taki en güçlü iki ork arasında korkunç bir kavga patlak verdi. Doomhammer, İttifak’ın son kalıntılarını ezecek olan Lordaeron başkentine son saldırısını hazırlıyordu. Gul’dan ve yandaşları ise mevzilerini bırakıp denize açıldı. Ordusunun neredeyse yarısını bu ihanete kaptıran Doomhammer geri çekilmek zorunda kaldı ve zafere en yaklaştığı anı elinden kaçırdı.
Tanrılığa takıntılı Gul’dan, sınırsız gücün sırlarını sakladığına inandığı Sargeras’ın Kabri’nin peşindeydi. Orklarını zaten Yakan Lejyon’a köle etmiş biri olarak Doomhammer’a karşı hiçbir borç hissetmiyordu. Fırtınabiçen (Stormreaver) ve Alacakaranlığın Çekici (Twilight’s Hammer) klanlarının desteğiyle kabri deniz dibinden yüzeye çıkardı. Ancak su basmış kadim mahzeni açtığında karşısında yalnızca çıldırmış iblisler buldu.
Doomhammer, hainleri cezalandırmak ve dönekleri yeniden saflarına katmak için ordularını gönderdi. Gul’dan, kendi serbest bıraktığı iblislerin elinde paramparça oldu. Liderlerini yitiren asi klanlar Doomhammer’ın öfkeli birlikleri karşısında çabucak dağıldı. İsyan bastırılmıştı ama Orda verdiği ağır kayıpları telafi edemedi. Gul’dan’ın ihaneti İttifak’a hem umut hem de toparlanmak için zaman kazandırmıştı.
Orda’nın içten çatırdadığını gören Lothar son kuvvetlerini topladı ve Doomhammer’ı güneye, Stormwind’in harap topraklarına doğru sürdü. İttifak orduları geri çekilen Orda’yı volkanik Karakaya Kulesi’nde (Blackrock Spire) kıstırdı. Lothar kulenin eteklerindeki çarpışmada düştü. Ancak komutanı Turalyon son anda orduyu toparladı ve Orda’yı kasvetli Hüzün Bataklıkları’na (Swamp of Sorrows) kadar geri püskürttü.
Turalyon’un kuvvetleri, orkları ana yurtları Draenor’a bağlayan Kara Geçit’i yok etti. Takviyelerinden koparılan ve iç kavgalarla parçalanan Orda sonunda kendi içine çöktü ve İttifak’ın gücü karşısında yenildi. Dağılan ork klanları toplanıp sıkı korunan toplama kamplarına (internment camps) kapatıldı.
Orda’nın sonsuza dek yenildiği sanılsa da barışın süreceğinden kuşku duyanlar vardı. Artık adı duyulmuş bir başbüyücü (archmage) olan Khadgar, İttifak’ın komuta kurulunu Mahşernöbeti Kalesi’ni (Nethergarde Keep) inşa etmeye ikna etti. Kale, Kara Geçit’in kalıntılarını gözetleyecek ve Draenor’dan yeni bir istilaya izin vermeyecekti.
Draenor’un Sonu
Warcraft II: Beyond the Dark Portal dönemi
İkinci Savaş’ın ateşi sönerken İttifak, ork tehdidini kontrol altında tutmak için sert önlemler aldı. Lordaeron’un güneyinde esir orkları barındıracak büyük kamplar kuruldu. Paladinlerin ve kıdemli askerlerin koruduğu kamplar büyük bir başarı sayıldı. Esirler gergindi ve yeniden savaşmak için fırsat kolluyordu. Yine de eski hapishane-kale Durnholde Kalesi’nde konuşlanan gardiyanlar düzeni sağlam tuttu.
Bu sırada Draenor’da, hiçbir şeyden haberi olmayan İttifak’a karşı yeni bir ork ordusu hazırlanıyordu. Gul’dan’ın eski hocası Ner’zhul, geriye kalan klanları kendi karanlık sancağı altında topladı. Yaşlı şaman, Gölgeay klanının (Shadowmoon clan) yardımıyla Draenor’da birkaç geçit açmayı planlıyordu. Bu geçitler Orda’yı el değmemiş yeni dünyalara götürecekti.
Geçitlere güç vermek için Azeroth’tan bazı büyülü eserlere ihtiyacı vardı. Bunları ele geçirmek için Kara Geçit’i yeniden açtı ve aç gözlü savaşçılarını geçitten saldı. Grom Hellscream ve Kanayan Oyuk klanından (Bleeding Hollow clan) Kilrogg Deadeye gibi kıdemli şeflerin yönettiği bu ikinci ork dalgası, İttifak’ı gafil avladı. Ner’zhul’un titiz planı sayesinde orklar aradıkları eserleri çabucak toplayıp Draenor’a döndü.
Lordaeron Kralı Terenas, orkların yeni bir istila hazırladığına inandı. General Turalyon ile Başbüyücü Khadgar’ı, ork tehdidine kesin olarak son verecek bir seferin başına getirdi. Kara Geçit’ten geçen kuvvetleri, harap Cehennemateşi Yarımadası’nda (Hellfire Peninsula) Ner’zhul’un klanlarıyla defalarca çarpıştı.
Yanlarında asil elf Alleria Windrunner, cüce Kurdran Wildhammer ve kıdemli asker Danath Trollbane da vardı. Ama hiçbiri Ner’zhul’un diğer dünyalara açılan geçitlerini açmasını engelleyemedi. Ner’zhul ise ödeyeceği korkunç bedeli öngörememişti. Geçitlerin muazzam enerjisi Draenor’un dokusunu yırtmaya başladı ve dünya kendi içine çökmeye yüz tuttu.
Ner’zhul’un çılgın planının bütün ırklarının sonu olacağını anlayan Grom Hellscream ve Kilrogg Deadeye, kalan orkları toplayıp Azeroth’a kaçtı. Draenor’da kalan Turalyon ve Khadgar ise en büyük fedakârlığı yapmaya karar verdi: Kara Geçit’i kendi taraflarından yok edeceklerdi. Bunun kendilerinin ve yoldaşlarının hayatına mal olacağını biliyorlardı, ama Azeroth’u kurtarmanın tek yolu buydu.
Hellscream ve Deadeye insan saflarını yararak özgürlüğe koşarken Kara Geçit arkalarında patladı. Artık ne onlar ne de Azeroth’taki diğer orklar için geri dönüş vardı. Ner’zhul ve sadık Gölgeay klanı ise yeni açılan geçitlerin en büyüğünden geçip gitti. Arkalarında volkanlar kıtaları parçalıyor, kaynayan denizler yükseliyordu. İşkence gören dünya sonunda kıyamet gibi bir patlamayla yok oldu.
Liç Kral’ın Doğuşu
Ner’zhul ve yandaşları, Büyük Karanlık’a (Great Dark) dağılmış bütün dünyaları birbirine bağlayan ruhani boyuta, Çarpık Düzlem’e (Twisting Nether) girdi. Ama orada onları Kil’jaeden ve iblisleri bekliyordu. Kil’jaeden, şamanın kibirli başkaldırısının intikamını alacağına yemin etmişti. Yaşlı orkun bedenini parça parça kopardı ama ruhunu canlı ve bütün tuttu; böylece Ner’zhul bedeninin parçalanışını bütün acısıyla hissetti. Ölmek için yalvardığında iblis, uzun zaman önce yaptıkları Kan Antlaşması’nın (Blood Pact) hâlâ geçerli olduğunu hatırlattı.
Orkların başarısızlığı, Kil’jaeden’ı yeni bir ordu kurmaya zorlamıştı. Bu ordu Orda’yı kemiren iç kavgalara düşmemeli, acımasız ve tek amaçlı olmalıydı. Kil’jaeden, çaresiz Ner’zhul’a son bir seçenek sundu: Ya Lejyon’a hizmet edecek ya da sonsuz işkenceye katlanacaktı. Ner’zhul bir kez daha düşünmeden anlaşmayı kabul etti.
Şamanın ruhu, Çarpık Düzlem’in uzak köşelerinden toplanmış, elmas sertliğinde bir buz kütlesine kapatıldı. Bu donmuş tabutun içinde bilinci on bin kat genişledi ve akıl almaz güçte hayaletimsi bir varlığa dönüştü. O anda Ner’zhul adlı ork sonsuza dek yok oldu ve Liç Kral doğdu. Sadık ölüm şövalyeleri (death knights) ve Gölgeay büyücüleri de parçalanıp iskeletimsi liçler olarak yeniden yaratıldı.
Vakti gelince Kil’jaeden, Liç Kral’ı ne için yarattığını açıkladı. Ner’zhul, Azeroth’a insan uygarlığını sonsuza dek söndürecek bir ölüm ve dehşet vebası (plague) yayacaktı. Vebadan ölen herkes diriölü (undead) olarak kalkacak, ruhları Ner’zhul’un demir iradesine bağlanacaktı. Kil’jaeden bir de söz verdi: Ner’zhul insanlığı dünyadan silerse lanetinden kurtulacak ve yeni, sağlıklı bir bedene kavuşacaktı.
Ner’zhul görevine hevesli görünse de Kil’jaeden piyonunun sadakatinden kuşkuluydu. Onu bedensiz ve kristal tabutun içinde tutmak kısa vadede uslu durmasını sağlıyordu, ama yine de göz altında tutulmalıydı. Bu iş için Kil’jaeden, seçkin muhafızları olan vampirimsi dehşet efendilerini (dreadlords) çağırdı. Aralarındaki en güçlü ve en kurnaz iblis Tichondrius görevi hevesle üstlendi. Vebanın şiddeti ve Liç Kral’ın soykırım potansiyeli onu büyülüyordu.
Kil’jaeden, Ner’zhul’un buz tabutunu Azeroth’a fırlattı. Sertleşmiş kristal gece göğünü yararak ıssız kutup kıtası Kuzeyyarı’na (Northrend) düştü ve Buztacı (Icecrown) buzulunun derinliklerine gömüldü. Çarpmanın şiddetiyle biçimi bozulan kristal bir tahta benzemişti. Ner’zhul’un intikam hırsıyla dolu ruhu kısa süre sonra içinde kıpırdanmaya başladı.
Liç Kral, Donmuş Taht’ın (Frozen Throne) içinden engin bilincini uzatarak Kuzeyyarı’nın yerli halklarının zihinlerine dokundu. Buz trolleri ve vahşi wendigolar dahil pek çok yaratığı kolayca boyunduruğu altına aldı. Neredeyse sınırsız zihin gücüyle küçük bir ordu kurdu ve onu Buztacı’nın dolambaçlı labirentlerine yerleştirdi.
Dehşet efendilerinin bitmeyen gözetimi altında güçlerini geliştiren Liç Kral, uçsuz bucaksız Ejderkırımı’nın (Dragonblight) kıyısında ücra bir insan yerleşimi keşfetti. Bir heves uğruna gücünü bu habersiz insanlar üzerinde denemeye karar verdi. Donmuş Taht’ın derinliklerinden doğan, ölüleri dirilten bir vebayı kutup çoraklarına saldı. Onu yalnızca iradesiyle yönlendirerek doğruca köye sürdü.
Üç gün içinde köydeki herkes ölmüştü. Kısa süre sonra ölü köylüler zombiler olarak ayağa kalkmaya başladı. Ner’zhul onların ruhlarını ve düşüncelerini kendininmiş gibi hissedebiliyordu. Zihnindeki bu uğultu onu besliyor, daha da güçlendiriyordu. Zombileri yönetmek ise onun için çocuk oyuncağıydı. Sonraki aylarda Kuzeyyarı’ndaki bütün insanları boyunduruk altına aldı. Diriölü ordusu her gün büyüyordu ve asıl sınavın vakti yaklaşıyordu.
Grim Batol ve Orkların Uyuşukluğu
Güneyde, savaşın harap ettiği topraklarda Orda’nın dağınık kalıntıları hayatta kalma mücadelesi veriyordu. Grom Hellscream ve Savaşnarası klanı (Warsong clan) yakalanmaktan kurtulmuştu. Deadeye ve Kanayan Oyuk klanı ise toplanıp Lordaeron’daki kamplara kapatıldı. Kamplarda pahalıya mal olan isyanlar çıksa da gardiyanlar kısa sürede düzeni yeniden kurdu.
Ancak İttifak’ın haberi olmadan büyük bir ork kuvveti, Khaz Modan’ın kuzey çoraklarında hâlâ serbestçe dolaşıyordu. Ünlü fel büyücüsü Nekros’un yönettiği Ejderboğazı klanı (Dragonmaw clan), İblis Ruhu’yla Alexstrasza’yı ve ejdersürüsünü (dragonflight) boyunduruk altında tutuyordu. Nekros, Yabançekici klanının (Wildhammer clan) terk edilmiş ve kimilerine göre lanetli kalesi Grim Batol’da gizli bir ordu kurdu.
Amacı bu orduyu ve kırmızı ejderhaları İttifak’ın üzerine salarak Orda’yı yeniden birleştirmekti. Ama bu hayal gerçekleşmedi. İnsan büyücü Rhonin’in önderliğindeki küçük bir direniş grubu İblis Ruhu’nu yok etti ve Ejderha Kraliçesi’ni Nekros’un elinden kurtardı. Öfkeye kapılan ejderhalar Grim Batol’u parçaladı ve Ejderboğazı klanının büyük kısmını yakıp kül etti. İttifak birlikleri hayatta kalanları toplayıp kamplara gönderdi. Bu yenilgi Orda’nın ve orkların öfkeli kan hırsının sonu oldu.
Aylar geçtikçe kamplara daha fazla esir getirildi. Kamplar taşmaya başlayınca İttifak, Alterac Dağları’nın güneyindeki ovalarda yenilerini kurmak zorunda kaldı. Kral Terenas, bu kampların bakımı ve iaşesi için İttifak uluslarına yeni bir vergi koydu. Vergi, sınır anlaşmazlıklarıyla tırmanan siyasi gerginliğe eklenince geniş bir hoşnutsuzluk doğdu. İnsan uluslarını en karanlık günlerinde birleştiren kırılgan antlaşma her an dağılabilirmiş gibi görünüyordu.
Bu çalkantının ortasında gardiyanlar esirlerde tedirgin edici bir değişiklik fark etti. Orklar artık kaçmaya, hatta kendi aralarında kavga etmeye bile pek kalkışmıyordu. Azeroth’un gördüğü en saldırgan ırk içine kapanmış, uyuşmuş ve savaşma isteğini tümüyle yitirmişti. Bu tuhaf uyuşukluk İttifak liderlerini şaşırttı.
Kimileri bunun yalnızca orklara bulaşan garip bir hastalık olduğunu düşündü. Dalaran’dan Başbüyücü Antonidas ise başka bir görüş ortaya attı. Ork tarihine dair bulabildiği az bilgiyi inceleyen Antonidas, orkların kuşaklardır iblis gücünün etkisinde olduğunu öğrendi. Ona göre iblisler orkların kanını zehirlemiş, bu kaba savaşçılara doğaüstü bir güç, dayanıklılık ve saldırganlık bağışlamıştı.
Antonidas’a göre bu toplu uyuşukluk bir hastalık değildi. Orkları korkunç savaşçılara dönüştüren fel büyüsünden yoksun kalan bütün bir ırkın yaşadığı bir yoksunluk kriziydi. Belirtiler açıktı ama Antonidas bir çare bulamadı. Üstelik bazı büyücüler ve İttifak liderleri, orklara çare aramanın akıllıca olmayacağını savunuyordu. Antonidas sonunda bu derde ancak ruhani bir çarenin iyi gelebileceği sonucuna vardı.
Thrall ve Yeni Orda
Kampların baş gardiyanı Aedelas Blackmoore, esirleri hapishane-kalesi Durnholde’dan gözetiyordu. Bir ork her zaman ilgisini çekmişti: on sekiz yıl kadar önce bulduğu yetim bebek. Blackmoore onu gözde bir köle olarak büyütmüş ve ona Thrall adını vermişti. Ona taktik, felsefe ve dövüş öğretti, onu bir gladyatör olarak yetiştirdi. Yozlaşmış gardiyanın amacı, orku kendi elinde bir silaha dönüştürmekti.
Sert yetiştirilmesine rağmen Thrall güçlü ve zeki bir ork oldu. Kölelik hayatının ona göre olmadığını yüreğinde biliyordu. Büyüdükçe hiç tanımadığı halkını öğrendi. Orkların çoğu yenilginin ardından kamplara kapatılmıştı. Söylentiye göre Doomhammer Lordaeron’dan kaçıp saklanıyordu. İttifak’ın gözünden kaçarak gizlice çalışan tek bir asi klan kalmıştı.
Becerikli ama tecrübesiz Thrall, Blackmoore’un kalesinden kaçıp kendi türünden olanları aramaya karar verdi. Yolculuğu sırasında kampları ziyaret etti ve bir zamanların güçlü ırkını uyuşuk ve sinmiş buldu. Umduğu gururlu savaşçılara rastlayamayınca yenilmemiş son ork şefi Grom Hellscream’i aramaya koyuldu.
İnsanların durmadan peşine düştüğü Hellscream, Orda’nın sönmeyen savaşma isteğini hâlâ yaşatıyordu. Sadık Savaşnarası klanıyla birlikte halkının esaretine karşı gizli bir savaş yürütüyordu. Ama esir orkları uyuşukluklarından uyandırmanın yolunu bir türlü bulamamıştı. Hellscream’in idealizminden etkilenen genç Thrall, Orda’ya ve onun savaşçı geleneklerine derin bir yakınlık duymaya başladı.
Kökeninin peşine düşen Thrall, efsanevi Ayazkurdu klanını bulmak için kuzeye gitti. Gul’dan’ın, İlk Savaş’ın (First War) ilk günlerinde bu klanı sürgüne gönderdiğini öğrendi. Klanın gerçek şefi olan ork kahramanı Durotan’ın oğlu ve varisi olduğunu da keşfetti. Babası yıllar önce vahşi topraklarda öldürülmüştü.
Saygıdeğer şaman Drek’Thar’ın yanında Thrall, Gul’dan’ın kötü yönetimi altında unutulmuş kadim şamanizm geleneğini öğrendi. Zamanla güçlü bir şaman oldu ve sürgündeki klanın şefi olarak hak ettiği yeri aldı. Elementlerden güç alan Thrall, esir klanları kurtarmak ve halkını iblis yozlaşmasından arındırmak için yola çıktı.
Yolculukları sırasında yıllardır inzivada yaşayan yaşlı savaşşefi Orgrim Doomhammer’ı buldu. Thrall’ın babasının yakın dostu olan Doomhammer, bu genç ve ileri görüşlü orkun peşinden gitmeye karar verdi. Pek çok kıdemli şefin desteğiyle Thrall, Orda’yı yeniden canlandırdı ve halkına yeni bir ruhani kimlik kazandırdı. Bu yeniden doğan Orda, Yeni Orda (New Horde) olarak anılacaktı.
Thrall, halkının yeniden doğuşunu simgelemek için Blackmoore’un kalesi Durnholde’a döndü. Kampları kuşatarak eski efendisinin planlarına kesin bir son verdi. Ama zaferin bir bedeli vardı: Kamplardan birinin kurtarılması sırasında Doomhammer savaşta düştü.
Thrall, Doomhammer’ın siyah plaka zırhını giydi. Efsanevi savaş çekici Hükümçekici (Doomhammer) artık onun elindeydi ve Thrall, Orda’nın yeni savaşşefi oldu. Sonraki aylarda küçük ama ateşli Orda’sı kampları yerle bir etti ve İttifak’ın karşı hamlelerini zekice boşa çıkardı. En yakın dostu ve akıl hocası Grom Hellscream’in desteğiyle Thrall, halkının bir daha asla köle olmaması için çalıştı.
Örümcek Savaşı
Thrall Lordaeron’da kardeşlerini kurtarırken Ner’zhul da Kuzeyyarı’nda gücünü büyütüyordu. Buztacı buzulunun üzerinde büyük bir hisar yükseldi ve giderek kalabalıklaşan ölü orduları burayı doldurdu. Ama Liç Kral’ın nüfuzu yayıldıkça karanlık bir imparatorluk ona karşı durdu. Bu, insanımsı örümceklerden oluşan bir ırkın kurduğu kadim yeraltı krallığı Azjol-Nerub’du.
Nerubianlar, Liç Kral’ın hükmetme hırsına son vermek için seçkin muhafızlarını Buztacı’na gönderdi. Sonradan Örümcek Savaşı (War of the Spider) olarak anılacak bu çatışmada Ner’zhul hiç beklemediği bir engelle karşılaştı. Nerubianlar hem vebaya hem de onun zihin hâkimiyetine karşı bağışıktı.
Örümcek lordlarının büyük orduları ve Kuzeyyarı’nın neredeyse yarısına uzanan bir yeraltı ağı vardı. Vur-kaç saldırıları, Liç Kral’ın onları kökünden söküp atma çabalarını defalarca boşa çıkardı. Sonunda savaşı yıpratma kazandı. Dehşet efendilerinin ve sayısız diriölü savaşçının yardımıyla Liç Kral, Azjol-Nerub’u istila etti ve yeraltı tapınaklarını örümcek lordlarının başına yıktı.
Nerubianlar vebaya bağışık olsa da Ner’zhul’un gelişen nekromansi gücü, ölü savaşçılarını diriltip kendi iradesine boyun eğdirmeye yetti. Onların inadına ve korkusuzluğuna duyduğu saygının işareti olarak, kendi kalelerinde nerubian mimarisini benimsedi. Krallığında rakipsiz kalan Liç Kral, dünyadaki asıl görevine hazırlandı. Engin bilincini insanların topraklarına uzattı ve onu duyacak her karanlık ruha seslendi.
Kel’Thuzad ve Veba
Dünyanın dört bir yanına dağılmış bir avuç güçlü kişi, Kuzeyyarı’ndan gelen bu zihinsel çağrıyı duydu. Bunların en önemlisi, Dalaran’ı yöneten Kirin Tor’un kıdemli üyelerinden Başbüyücü Kel’Thuzad’dı. Yasak bir sanat olan nekromansiyi incelemekte ısrar ettiği için yıllardır aykırı biri sayılıyordu. Büyü dünyasının karanlık harikalarını öğrenmeye can atıyor, meslektaşlarının ilkelerini eskimiş ve hayal gücünden yoksun buluyordu.
Kirin Tor’un karanlık sanatların gücünü kucaklayamayacak kadar ürkek olduğuna inanan Kel’Thuzad, öğrenebileceği her şeyi Liç Kral’dan öğrenmeye karar verdi. Zihnindeki ısrarlı sesin yönlendirmesiyle mülklerini sattı, servetini sakladı ve Dalaran’dan sonsuza dek ayrıldı.
Uzun bir yolculuğun ardından Kuzeyyarı’nın donmuş kıyılarına vardı. Yolda Azjol-Nerub’un harap kalıntılarından geçti ve Ner’zhul’un gücünü kendi gözleriyle gördü. Bu gizemli Liç Kral’la müttefik olmanın hem akıllıca hem de kârlı olabileceğini anlamaya başladı. Aylar süren yürüyüşün sonunda Buztacı’nın karanlık buzuluna ulaştı. Hisara yaklaştığında diriölü muhafızlar onu sessizce içeri aldı; sanki gelişi bekleniyordu. Buzulun dibine kadar indi. Orada, uçsuz bucaksız buz ve gölge mağarasında Donmuş Taht’ın önünde yere kapandı ve ruhunu ölülerin karanlık efendisine sundu.
Liç Kral yeni hizmetkârından memnun kaldı. Sadakat ve itaat karşılığında Kel’Thuzad’a ölümsüzlük ve büyük güç vaat etti. Kel’Thuzad ilk büyük görevini hevesle kabul etti: İnsanların dünyasına dönecek ve Liç Kral’a tanrı gibi tapan yeni bir din kuracaktı. Ner’zhul bu iş için büyücünün insanlığına dokunmadı. Yaşlı ama hâlâ etkileyici büyücü, yanılsama ve ikna gücüyle Lordaeron’un ezilmiş halkının güvenini kazanacaktı.
Kel’Thuzad kılık değiştirerek Lordaeron’a döndü. Üç yıl boyunca serveti ve zekâsıyla kendisi gibi düşünen kadın ve erkeklerden gizli bir kardeşlik kurdu. Lanetliler Tarikatı (Cult of the Damned) adını verdiği bu topluluk, Ner’zhul’a hizmet ve itaat karşılığında müritlerine toplumsal eşitlik ve Azeroth’ta sonsuz yaşam vaat ediyordu.
Kel’Thuzad, Lordaeron’un yorgun ve ezilen emekçileri arasında pek çok gönüllü buldu. Halkın Kutsal Işık’a (Holy Light) duyduğu inancı Ner’zhul’un karanlık gölgesine yöneltmek şaşırtıcı derecede kolay oldu. Tarikat büyüdükçe Kel’Thuzad onun faaliyetlerini Lordaeron yetkililerinden gizlemeye özen gösterdi.
Liç Kral, insan uygarlığına saldırı için son hazırlıklarını yaptı. Veba enerjisini, veba kazanları denen taşınabilir eserlere doldurdu. Kel’Thuzad kazanları Lordaeron’a götürüp tarikatın elindeki köylere sakladı. Müritlerin koruduğu kazanlar, vebayı kuzey Lordaeron’un habersiz tarlalarına ve şehirlerine sızdırmaya başladı.
Plan kusursuz işledi. Kuzeydeki pek çok köy neredeyse anında vebaya bulaştı. Tıpkı Kuzeyyarı’nda olduğu gibi hastalananlar öldü ve Liç Kral’ın itaatkâr köleleri olarak geri kalktı. Tarikat üyeleri ölüp efendilerinin hizmetinde yeniden dirilmeye can atıyor, diriölü olarak ölümsüzlüğe kavuşma fikriyle coşuyordu.
Veba yayıldıkça kuzeyde vahşi zombilerin sayısı arttı. Kel’Thuzad, Liç Kral’ın büyüyen ordusuna baktı ve ona Musibet (Scourge) adını verdi. Bu ordu yakında Lordaeron’un kapılarına yürüyecek ve insanlığı dünyanın yüzünden silecekti.
İttifak Çatırdıyor
Topraklarında filizlenen ölüm tarikatlarından habersiz İttifak liderleri, toprak paylaşımı ve azalan siyasi nüfuzları yüzünden birbirleriyle çekişiyordu. Kral Terenas, en karanlık günlerinde kurdukları kırılgan antlaşmanın uzun süre dayanmayacağından kuşkulanmaya başladı. Ork işgalinde yıkılan güney krallığı Stormwind’in yeniden inşası için İttifak liderlerini para ve işçi vermeye ikna eden de oydu.
Bunun getirdiği yüksek vergiler ve sayısız kampın bakım masrafı birçok lideri rahatsız etti. Başta Gilneas’tan Genn Greymane olmak üzere bazıları, krallıklarının İttifak’tan ayrılırsa daha iyi durumda olacağına inandı.
Üstelik Silvermoon’un asil elfleri İttifak’a bağlılıklarını sert bir dille geri çekti. İnsanların kötü önderliği yüzünden İkinci Savaş’ta ormanlarının yandığını söylediler. Terenas sabırsızlığını bastırdı. Quel’Thalas’ı savunurken canını veren yüzlerce yiğit insan olmasa geriye hiçbir şey kalmayacağını elflere sakince hatırlattı. Elfler yine de inatla kendi yollarına gitti. Onların ardından Gilneas ve Stromgarde de İttifak’tan ayrıldı.
İttifak dağılıyordu ama Terenas’ın hâlâ güvenebileceği müttefikleri vardı. Kul Tiras’tan Amiral Proudmoore ve Stormwind’in genç kralı Varian Wrynn İttifak’a bağlı kaldı. Başbüyücü Antonidas’ın yönettiği Kirin Tor da Dalaran’ın Terenas’ın yanında olduğunu açıkladı. En güven verici söz ise güçlü cüce kralı Magni Bronzebeard’dan geldi. Khaz Modan’ı Orda’dan kurtardığı için Ironforge cücelerinin İttifak’a sonsuz bir onur borcu olduğunu ilan etti.
İttifak’ın liderleri birbirleriyle çekişirken kuzeydeki köylerde veba sessizce yayılıyordu.
Bu yazı, Blizzard’ın 2004’te yayımladığı History of Warcraft metninden yola çıkılarak yazılmıştır.
Bu bölüm ve WoW: Forever
WoW: Forever, Warcraft III ile The Burning Crusade arasındaki dönemde geçiyor. Bu bölümün sonunda İttifak’tan ayrılan Gilneas da Forever’ın gündeminde. Blizzard, temel aboneliğe ileride gelecek içerikler arasında Gilneas’ı da saydı. Oyun verilerinde “Battle for Gilneas” adlı bir instance haritası da görüldü, ama verideki her harita oyuna gelmeyebilir.
